லண்டன் மீதான பிடியை செங்காய்ச்சல் இழந்த கதை

செங்காய்ச்சல் (scarlet fever) 19-ஆம் நூற்றாண்டின் மிகவும் அஞ்சப்பட்ட குழந்தைப் பருவத் தொற்றுகளில் ஒன்று. ஏறக்குறைய 1820 முதல் 1880 வரை, கடுமையான கொள்ளைநோய்கள் ஐரோப்பாவையும் வட அமெரிக்காவையும் தாக்கின. நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதியில், அது இங்கிலாந்திலும் வேல்ஸிலும் ஆண்டுக்குச் சுமார் 10,000 பேரைக் கொன்றது; பெரும்பாலும் சிறு குழந்தைகள் — சில சமயம் சில நாட்களுக்குள், தொண்டை வலியிலிருந்து தனித்துவமான சிவப்புத் தடிப்புக்கும், அங்கிருந்து மரணத்துக்கும்.

இதற்குக் காரணம் Streptococcus pyogenes (குழு A ஸ்ட்ரெப்டோகாக்கஸ்) என்ற பாக்டீரியம். இந்தத் தொடர்பு 1924-இல் ஜார்ஜ், கிளாடிஸ் டிக் ஆகியோரால் நிறுவப்பட்டது. மேலும் இது ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட முறை தொற்றக்கூடும்: ஒரு தொற்று நோயெதிர்ப்புக்கு உத்தரவாதம் அளிப்பதில்லை.

புதிர்

லண்டனில், செங்காய்ச்சல் மரணங்கள் நுண்ணுயிர்க்கொல்லிகளுக்குப் பல பத்தாண்டுகள் முன்பே பத்து மடங்குக்கும் மேல் குறைந்தன — சல்ஃபோனமைடுகள் 1935-இலும், பெனிசிலின் 1945-இலும் வந்தன. அதே நேரத்தில், கொள்ளைநோய்களின் தாளமும் மாறியது. சில அளவுருக்களின் மெதுவான நகர்வின் மூலம் ஒரு கணித மாதிரி இந்த மாற்றங்களை விளக்க முடியுமா?

ஒரு நூற்றாண்டு வாராந்திரப் பதிவுகள்

கனடாவின் மெக்மாஸ்டர் பல்கலைக்கழகத்தைச் சேர்ந்த கெவின் ஜாவோவும் டேவிட் எர்னும், லண்டன் பதிவாளர் நாயகத்தின் (Registrar General) வாராந்திர அறிக்கைகளைப் பயன்படுத்தினர்:

• செங்காய்ச்சலால் ஏற்பட்ட வாராந்திர மரணங்கள், 1842–1939, மற்றும் அறிவிக்கப்பட்ட நோயாளிகள், 1901–1939;
• வாராந்திரப் பிறப்புகள், அனைத்துக் காரணங்களாலும் ஏற்பட்ட மரணங்கள், பத்தாண்டுக்கு ஒருமுறை நடக்கும் மக்கள்தொகைக் கணக்கெடுப்புகள் — இந்தக் காலகட்டத்தில் லண்டன் சுமார் 22.5 லட்சத்திலிருந்து 86 லட்சம் மக்களாக வளர்ந்தது.

1696 வரை பின்னோக்கிச் செல்லும் பழைய திருச்சபைப் பதிவுகளை அவர்கள் விலக்கினர்: அவற்றில் செங்காய்ச்சல் அடிக்கடி தட்டம்மையுடன் குழப்பப்பட்டது; 1830-க்குப் பின் அந்த அமைப்பு சீர்குலைந்துகொண்டிருந்தது. போரின் தொடக்கத்தில், பெரும்பாலும் குழந்தைகளான 15 லட்சம் லண்டன்வாசிகள் வெளியேற்றப்பட்ட செப்டம்பர் 1939-இல் அவர்கள் நிறுத்தினர். 1901–1939 நோயாளி எண்ணிக்கைகள், ஆவணக் காப்பக வருடல்களிலிருந்து செயற்கை நுண்ணறிவுக் கருவிகளின் உதவியுடன் (ChatGPT, OpenAI Codex) படியெடுக்கப்பட்டன; ஒரு மாதிரிப் பகுதி கையால் சரிபார்க்கப்பட்டது.

பதிவுகள் காட்டுவது

• ஒவ்வோர் ஆண்டும் ஒரு கொள்ளைநோய், இலையுதிர் காலத்தில் உச்சம்.
• அதற்கு மேல், நீண்டுகொண்டே போகும் பல்லாண்டுச் சுழற்சி: 1880 முதல் 1920 வரை சுமார் 4 ஆண்டுகளிலிருந்து சுமார் 8 ஆண்டுகள்.
• அதே ஆண்டுகளில், மரணங்கள் ஆண்டுக்குச் சுமார் 2,300-இலிருந்து சுமார் 80-ஆகக் குறைகின்றன.

மாதிரி

குழு, மரணங்களுக்கும் நோயாளிகளுக்கும் சேர்த்து, மரபான SIR மாதிரியைப் (பாதிப்புக்குள்ளாகக்கூடியோர் – தொற்றியோர் – மீண்டோர்) பொருத்தியது. பரவல் பருவங்களுக்கேற்ப ஏறி இறங்குகிறது — பள்ளிகள் திறந்திருக்கும்போது அதிகம். மூன்று விஷயங்கள் காலப்போக்கில் மாற அவர்கள் அனுமதித்தனர்: சராசரிப் பரவல், பருவகால ஏற்ற இறக்கத்தின் வலிமை, மற்றும் காலப்போக்கில் குறையும் உயிரிழப்பில் முடிந்த நோயாளிகளின் பங்கு — 1890-களில் மிதமான ஒரு திரிபு ஆதிக்கம் பெற்றது என்ற வரலாற்றுக் கருதுகோளுடன் இது ஒத்துப்போகிறது. இரண்டாவது, சார்பற்ற முறை ஏறக்குறைய அதே முடிவுகளைத் தந்தது.

பின்னர், ஒவ்வொரு காலகட்டத்திலும் மாதிரி எந்தக் கொள்ளைநோய்ச் சுழற்சிகளைக் கணிக்கிறது என்று அவர்கள் ஆராய்ந்தனர் — சீரற்ற பிறப்புகளும் மரணங்களும் உயிர்ப்புடன் வைத்திருக்கும் மெதுவான அலைவுகள் உட்பட — அவற்றைக் கவனிக்கப்பட்ட சுழற்சிகளுடன் ஒப்பிட்டனர்.

முடிவுகள்

• கொள்ளைநோய்களின் தாளத்தில் ஏற்பட்ட மாற்றங்கள் ஏறக்குறைய அனைத்தும் இரண்டு அளவுருக்களால் விளக்கப்படுகின்றன: இனப்பெருக்க எண் (ஒரு நோயாளி எத்தனை பேருக்குத் தொற்றுகிறார்) மற்றும் பருவகால ஏற்ற இறக்கத்தின் வலிமை.
• 1842-இல் சுமார் 3.5 ஆண்டுகளிலிருந்து 1920 வாக்கில் 7–8 ஆண்டுகள் வரையிலான நீண்ட சுழற்சி, ஏறக்குறைய முழுவதும் இனப்பெருக்க எண்ணைச் சார்ந்த, மாதிரி கணிக்கும் ஒரு மெதுவான அலைவுடன் பொருந்துகிறது. அது குறைந்தபோது, சுழற்சிகள் நீண்டன. அந்தக் குறைவு பெரும்பாலும் நோய் பரவும் எளிமையில் ஏற்பட்ட சீரான சரிவால் வந்தது.
• இந்த மாற்றங்கள், கவனிக்கப்பட்ட பிறப்பு விகித மாற்றங்களையும், ஊகிக்கப்பட்ட பரவல் மாற்றங்களையும் சேர்த்துப் பிரதிபலிக்கின்றன; பரவல் மாற்றங்கள் ஓரளவு பாக்டீரியத்தின் பரிணாமத்திலிருந்து வந்திருக்கலாம்.
• தட்டம்மைக்கு, பிறப்புகளில் ஏற்பட்ட மாற்றங்களே அனைத்தையும் விளக்கப் போதுமானவையாக இருந்தன. செங்காய்ச்சலுக்கு அவை போதவில்லை.

விளக்கப்படாமல் எஞ்சியவை

1857-க்கு முன் சுமார் 5 ஆண்டுச் சுழற்சி, 1887 முதல் 1897 வரை சுமார் 3 ஆண்டுச் சுழற்சி, ஒருவேளை வேறு சில சுழற்சிகளும் விளக்கப்படாமல் எஞ்சியுள்ளன. மாதிரி எளிமைப்படுத்தவும் செய்கிறது: அது வாழ்நாள் முழுவதுமான நோயெதிர்ப்பை அனுமானிக்கிறது (செங்காய்ச்சலுக்கு இது உண்மையல்ல), குழந்தைகள் தாயிடமிருந்து பெறும் பாதுகாப்பைப் புறக்கணிக்கிறது, ஒரே ஒரு திரிபு மாற்றத்தை அனுமானிக்கிறது.

பழைய ஆவணக் காப்பகங்களில் கொள்ளைநோய்களைப் படித்தல்

நியூயார்க்கில் தட்டம்மைக்கு ஏற்கெனவே வெற்றி பெற்ற இந்த வகைப் பகுப்பாய்வை, இந்த ஆய்வு ஒரு பாக்டீரிய நோய்க்கும் மரணப் பதிவுகளுக்கும் விரிவாக்குகிறது; உயிரிழப்பு விகிதம், பரவல் போன்ற ஒருபோதும் நேரடியாகக் கவனிக்கப்படாதவற்றை மதிப்பிடுகிறது. இதே கருவிகளைத் தொற்று நோய்களின் பிற வரலாற்றுப் பதிவுகளுக்கும் பயன்படுத்தலாம்.